WITWICKA Zakład Pogrzebowy Wrocław

Przedstawiamy Państwu zbiór informacji przygotowany na podstawie wieloletniego doświadczenia i pytań zadawanych przez naszych klientów:

1. Czym jest pogrzeb i jakie są zwyczaje pogrzebowe?

Pogrzeb jest to ogół obrzędów, które towarzyszą grzebaniu bądź kremacji zwłok zmarłej osoby. Pogrzeb jest uważany za jeden z podstawowych moralnych i religijnych obowiązków wobec zmarłego człowieka. Pogrzeb jest formą rozstania się z postacią cielesną człowieka, mającą na celu pożegnanie się ze zmarłym i okazanie szacunku dla grzebanej osoby. Jeśli chodzi o formę obrzędową pogrzebu – zależy od wyznawanego światopoglądu osoby lub grupy osób organizujących pogrzeb, czasem także od woli zmarłego. Co do tradycyjnych form pożegnania zmarłego, w kulturze europejskiej przyjęte jest towarzyszenie trumnie ze zmarłym (lub urnie z prochami) w kondukcie żałobnym w drodze na cmentarz, do miejsca złożenia szczątków. Niesione są zwykle wieńce i wiązanki kwiatów, które na koniec składane są na grobie zmarłego. Od lokalnych tradycji i zwyczajów zależą dokładne obrzędy towarzyszące grzebaniu lub paleniu zwłok. Od tradycyjnych form pogrzebu odstępuje się w sytuacjach wyjątkowych, takich jak wojny czy masowe klęski żywiołowe, gdy wielka liczba zmarłych nie pozwala na ich identyfikację.


2. Jak wygląda pogrzeb w krajach z tradycją chrześcijańską?

Jeśli chodzi o kultury związane z tradycją chrześcijańską, czyli z katolicyzmem, prawosławiem czy protestantyzmem, grzebanie zmarłych związane jest z przekonaniem, że na końcu czasów przyjdzie Jezus i nastąpi zmartwychwstanie ciał. Zmarły zwyczajowo złożony jest w trumnie, w pozycji leżącej, z rękami splecionymi na brzuchu, w ubraniu. Przyjęte jest, aby zmarli w trumnie wyglądali elegancko, więc ciała poddaje się zabiegom kosmetycznym. W ich przebiegu maskuje się pośmiertne zmiany twarzy czy jej urazy powstałe w chwili śmierci. Uzupełnia się braki ciała np. masami plastycznymi lub woskiem, o ile była taka potrzeba ze względów estetycznych. Najczęściej, trumna ze zmarłym umieszczana jest w grobach ziemnych, wykopanych na głębokość ok. 2 m, następnie zasypywanych i przykrywanych nagrobkiem kamiennym lub betonowym. Każdy grób powinien posiadać opis, informujący o nazwisku osoby pogrzebanej, dacie urodzenia (ew. wieku w chwili śmierci) i dacie śmierci oraz czasami kilka słów odwołania się do osoby zmarłej.


3. Jakie jest prawo dotyczące kremacji w Polsce i w innych krajach?

W większości krajów, które dopuszczają taką formę pochówku praktykuje się zakopywanie urn w płytkich grobach ziemnych lub ustawianie urn w kolumbariach za cienką płytą w ścianach krypt cmentarnych (nekropoliach) lub galeriach cmentarnych. Praktykowane jest też rozsypanie spopielonych prochów. W niektórych krajach (jak np. w Szwajcarii czy USA) dopuszczalne jest przechowywanie urny z prochami w domu rodziny zmarłego lub zakopanie jej w dowolnie wybranym miejscu. We Francji – w 71% przypadków urna z prochami zabierana jest do domu, w 21% złożona na cmentarzu a w 8% prochy zostają rozsypane. Jeśli chodzi natomiast o polskie prawo – według ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. 1959 nr 11 poz. 62), zmarłego można pochować jedynie na cmentarzu, w katakumbach lub w szczególnych wypadkach, gdy zgon nastąpił podczas rejsu – zatopić w morzu, natomiast prochy osoby skremowanej mogą być pochowane na cmentarzu lub wsypane do morza. W 2005 r. przygotowywane były przynajmniej trzy projekty nowej ustawy o cmentarzach. Obecnie nie jest dopuszczalne rozsypywanie prochów osoby zmarłej.


4. Jak wygląda pogrzeb wyznawców hinduizmu?

W Indiach, ciała zmarłych są spalane nad brzegami rzek lub w ich pobliżu, aby resztki zmarłego wyrzucić do jej nurtów. Za najgodniejsze miejsce pochówku wyznawcy hinduizmu uznają rzekę Ganges, jako miejsce święte. Właśnie dlatego w tej rzece spoczęło najwięcej szczątków ludzkich ze wszystkich znanych rzek na Ziemi. Jeśli chodzi o całą ceremonię – zmarli ubrani są w odświętne ubrania, owinięci w cienkie tkaniny, następnie składani są na stosach z drewna i obkładani kwiatami. Tak przygotowany stos zostaje podpalony. Później trzeba poczekać do momentu, aż wszyscy uczestnicy ceremonii uznają, że doszło do spalenia. Nie zawsze się to zdarza, ponieważ stopień kremacji zwłok zależy od wielu czynników (zamożności rodziny, ilości i jakości zgromadzonego drewna). Dlatego jest przyjęte, że nadpalone ciało zawijane jest w nową tkaninę i wyrzucane do najbliższej rzeki. Jeśli zmarły pochodzi z zamożnej rodziny, rodzina spali go za pomocą łatwopalnych dodatków (jak nafta, benzyna czy spirytus), więc proces spalenia zwłok w tym przypadku jest daleko posunięty. Wtedy tylko niewielka ilość popiołów zostaje wyrzucona do rzeki.


5. Jak wygląda pogrzeb w krajach muzułmańskich?

Jeśli chodzi o wyznawców wszystkich religii islamskich – dążą oni do tego, aby ich zmarli byli pochowani nie później niż dobę po śmierci, ponieważ dłuższy pobyt zwłok grozi uwięzieniem duszy zmarłego w jego ciele i problemy z dotarciem do raju. Ze względów na szybką organizację uroczystości pogrzebowych, miejsce pochówku uzależnione jest od miejsca, w którym doszło do śmierci – więc pogrzeb odbywa się w pobliżu miejsca zgonu. Tylko bogaci muzułmanie praktykują przewożenie zwłok do miast rodzinnych zmarłego i do mogił rodzinnych, a poza tym, transport zwłok do innych krajów zdarza się wśród wyznawców islamu wyjątkowo rzadko. Zdarza się np. w przypadku członków grup rządzących lub rodzin królewskich. Jeśli chodzi o sam pochówek – ciało zmarłego zostaje umyte i ubrane, potem, owinięte się w tkaninę, składa się do grobu ziemnego. Raczej nie praktykuje się ozdabiania grobu dodatkowymi przedmiotami, oprócz kamiennej płyty z wyrytym imieniem i nazwiskiem zmarłego. Wyznawcy islamu generalnie nie wnikają w przyczyny zgonu, gdyż wierzą, że skoro Allah chciał czyjejś śmierci, ludzie nie powinni wnikać w to, jaki sposób śmierci wybrał dla danego zmarłego. Powoduje to, że praktycznie nie stosuje się w tych krajach sekcje zwłok, które bywają główną przyczyną opóźnień pochówków np. w Europie.


6. Co to jest planowanie pogrzebu?

Planowanie pogrzebu, z ang. Funeral Pre-planning lub Memorial Service Pre-Planning, to usługa, która polega na wcześniejszym zaplanowaniu ceremonii pogrzebowej. Wszelkie ustalenia w ramach planowania pogrzebu, mogą dotyczyć pogrzebu zarówno samego klienta, jak i jego najbliższych. Generalnie, funeral pre – planning nie wymaga wcześniejszego płacenia za usługę. Chodzi tylko o ustalenie szczegółów ceremonii, jak np.: charakter pochówku czy obecność gości. Możliwe jest jednak wcześniejsze zapłacenie za pogrzeb, aby uniknąć finansowych obciążeń dla rodziny. Osoba, która zdecyduje się na zaplanowanie pogrzebu, musi odpowiedzieć pisemnie na szereg pytań, np. w jaki sposób chce się zostać pochowanym, czy pogrzeb ma być świecki, czy katolicki, ewentualnie inny obrzęd, czy mają zostać wysłane zawiadomienia o śmierci (jeżeli tak, to należy podać listę osób oraz wybrać tekst i zdjęcie), czy po pogrzebie ma być zorganizowana możliwość do spotkania się uczestników pogrzebu, kto może uczestniczyć w ceremonii, jak ma wyglądać oprawa muzyczna, dekoracja itp.


7. Kto może otrzymać zasiłek pogrzebowy?

Zasiłek pogrzebowy może uzyskać osoba, która pokryła koszty pogrzebu po zmarłym. Zasiłek przysługuje po śmierci ubezpieczonego (czyli najczęściej pracownika), emeryta, rencisty lub osoby, która co prawda nie pobierała emerytury, ani renty, ale spełniała warunki do ich otrzymania. Ponadto, zasiłek przysługuje też po zmarłym, który pobierał zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub zasiłek macierzyński. Oprócz tego, zasiłek pogrzebowy może przysługiwać również pracodawcy, gminie, powiatowi, domowi pomocy społecznej, osobie prawnej kościoła lub związku wyznaniowego, jeśli pokryli oni koszty pogrzebu. W razie, gdy koszty pogrzebu pokryły dwie lub więcej osób, zasiłek pogrzebowy zostaje podzielony pomiędzy te osoby, proporcjonalnie do poniesionych kosztów pogrzebu.


8. Czym różni się nekrolog od klepsydry?

Nekrolog jest to informacja o śmierci danej osoby, podana do publicznej wiadomości. Czasem zawiera też dodatkowe informacje, jak np. krótką opis osoby zmarłej, okoliczności śmierci, miejsce i czas uroczystości żałobnych oraz pogrzebu czy wyrazy współczucia dla bliskich. Poza tym, nekrologi często zawierają elementy graficzne, które wskazują do jakiej społeczności religijnej należał zmarły. Natomiast klepsydra to ogłoszenie w postaci afiszu zawierającego te same podstawowe informacje, co nekrolog. Klepsydra rozwieszana jest na zlecenie rodziny zmarłego, w miejscach publicznych do tego wyznaczonych takich jak: słupy ogłoszeniowe, przedsionki świątyń, miejsca, gdzie zmarły często przebywał jako osoba znana, itp. Współcześnie coraz rzadziej jest rozwieszana jako afisz, a coraz częściej występuje w Internecie w serwisach. Również ze względów psychologicznych klepsydra jest chętniej używanym określeniem, jako forma stosowana nekrologu i kondolencji w druku lub w Internecie.


9. Czym zajmuje się zakład pogrzebowy?

Zakład pogrzebowy jest to przedsiębiorstwo, które świadczy usługi związane z pochówkiem zmarłych. Po śmierci bliskiej osoby, często nie jesteśmy w stanie zorganizować uroczystości pogrzebowych. Natomiast, usługi zakładu pogrzebowego obejmują np.: transport zwłok, oprawę muzyczną uroczystości pogrzebowych, organizację stypy, kremację lub pośrednictwo w zorganizowaniu kremacji, handel trumnami lub urnami, złożenie trumny lub urny w grobie, czy też grobowcu czy też sprzedaż wiązanek kwiatów i wieńców.

10. Jakie dokumenty są potrzebne, aby zorganizować pogrzeb?

Dokumenty niezbędne do zorganizowania pogrzebu to karta zgonu – czyli dokument wydawany przez lekarza oraz akt zgonu- dokument wydawany przez Urząd Stanu Cywilnego.


11. Jakie dokumenty są potrzebne, aby uzyskać akt zgonu?

Do uzyskania aktu zgonu musimy przedstawić: kartę zgonu (dokument wydawany przez lekarza na miejscu zgonu), dowód tożsamości osoby zmarłej, dowód tożsamości współmałżonka osoby zmarłej lub odpis skrócony aktu małżeństwa, dowód tożsamości osoby zgłaszającej zgon.

12. Jak zachować się na pogrzebie?

Chyba nie należy tłumaczyć, że w dniu pogrzebu należy zachować powagę. Nasza postawa świadczy o szacunku dla zmarłego, a więc wszelkie głośniejsze rozmowy i śmiechy są zakazane. Ubiór jest istotną sprawą. Powinniśmy wybrać stonowane kolory – czerń, szarości, brązy lub granaty. Dopuszczalne jest oczywiście wybranie innych kolorów w razie konieczności, jednak powinny być zaakcentowane żałobnym dodatkiem, np. czarnym krawatem lub chustą. Stroje sportowe, w jaskrawych kolorach i wyzywające są zdecydowanie w złym guście! Jeśli chodzi o kwiaty – możemy je położyć w kościele przy trumnie lub złożyć na grobie po zakończonym pogrzebie. Można dołączyć szarfę z kilkoma słowami ostatniego pożegnania. Przed wybraniem kwiatów powinniśmy wziąć pod uwagę rodzaj naszej relacji ze zmarłym i jego rodziną, ponieważ największe wiązanki przynoszą najbliżsi, dalsi znajomi powinni ograniczyć się do skromniejszej ilości i wielkości. Jakie rodzaje są odpowiednie na pogrzeb? Przede wszystkim: róże, goździki, chryzantemy, lilie, gerbery, astry i mieczyki.

13. Chcę przekazać ciało Akademii Medycznej. Czy jest to możliwe?

Oczywiście! Jest to dobra alternatywa do przekazywania organów po śmierci. Nic nie zastąpi ludzkiego ciała w nauce anatomii, nawet najdoskonalszy manekin. Studenci jednego roku potrzebują rocznie około 30 zwłok. Lekarze specjaliści, którzy robią symulacje operacji i zabiegów – kilka razy więcej. Osoby, które zdecydowały się na donację, muszą najpierw wyrazić swoją wolę osobiście w formie pisemnej i w obecności notariusza. Kopia oświadczenia musi zostać dostarczona do Katedry i Zakładu Anatomii Prawidłowej Akademii Medycznej, gdzie przechowywane są wszystkie akty notarialne. W dokumencie można zastrzec, iż ciało po kilku latach ma zostać pochowane lub, że chcemy, by pozostało w Akademii na stałe. Pogrzeb ciał darczyńców, który odbywa się raz w roku, jest uroczystością ekumeniczną, celebrowaną przez kapłanów różnych wyznań. Pochówek organizuje i opłaca Akademia Medyczna. Na ceremonii zwykle są obecni zarówno studenci jak i lekarze.

14. Co sądzić o oddawaniu organów po śmierci?

Taka decyzja jest bardzo indywidualną kwestią. Jedni noszą w portfelu oświadczenie woli i w pełni popierają ideę „dzielenia się sobą”. Inni – uważają, że to bezczeszczenie ciała. Cóż, od osoby zmarłej u której stwierdzono komisyjnie śmierć pnia mózgu, można pobrać obie nerki, serce, płuca czy trzustkę. Według medycyny, człowiek umiera w momencie kiedy następuje śmierć mózgu. Ciało jednak można utrzymać „w działaniu” przy pomocy podłączonych urządzeń. Zostaje wtedy kilka godzin na sprawdzenie, czy dana osoba może być dawcą organów. Pobranie narządów do przeszczepu odbywa się operacyjnie, po wcześniejszym wykonaniu badań wykluczających schorzenia, które mogłyby zostać przekazane biorcy. Jednak bardzo rzadko zdarza się, by problemy zdrowotne dyskwalifikowały zmarłego jako dawcę. Decyzja osób niepełnoletnich o pobraniu narządów musi być zatwierdzona pisemnie przez ich prawnych opiekunów. Osoby otrzymujące nowe organy nie poznają nazwiska osoby, której zawdzięczają życie. W Polsce transplantacji podejmuje się tylko kilka klinik, na przeszczep czeka się średnio 2-4 lata. Warto zaznaczyć, że – jako, że wątpliwości są najczęściej natury religijnej – Kościół jak najbardziej popiera transplantacje a w oddawaniu narządów nie widzi niczego niemoralnego. Biskupi polscy wypowiadali się na ten temat między innymi w Komunikacie z 18 marca 1995 roku, gdzie apelowali o chrześcijańską miłość do ludzi potrzebujących przeszczepu.

15. Kim jest koroner?

W Polsce, koroner jest lekarzem medycyny sądowej. Do obowiązków miejskiego koronera pracującego na zlecenie władz miasta w Polsce należy: stwierdzenie zgonu, ocena przyczyn śmierci (naturalne lub o podłożu kryminalnym), wystawienie odpowiednich dokumentów oraz prowadzenie ewidencji. Koronera obowiązuje tajemnica służbowa. Jest to stosunkowo młody zawód w Polsce, a jego wprowadzenie ma na celu odciążenie lekarzy domowych i lekarzy pogotowia ratunkowego oraz przeciwdziałanie pogrzebowej korupcji i handlowi zwłokami. Powszechne zatrudnianie koronerów wymaga dopasowania odpowiednich przepisów regulujących, kto może zgodnie z obowiązującym prawem dokonać aktu stwierdzenia zgonu ludzkiego.

16. Postępowanie w razie zgonu w domu?

Z protokołem zgonu udajemy się do lekarza pierwszego kontaktu po kartę zgonu, (lekarz który ostatnio leczył naszego zmarłego). Kartę zgonu musimy skserować kilkakrotnie, ponieważ na pierwszej stronie podana jest przyczyna zgonu, która później przydaje się przy sprawach spadkowych, w bankach oraz innych instytucjach ubezpieczeniowych. Z kartą zgonu, dowodem osobistym, paszportem, oraz książeczką wojskową udajemy się do Urzędu Stanu Cywilnego, na terenie tej gminy, w której nastąpił zgon (nie udajemy się tam gdzie osoba zmarła była zameldowana, lecz tam gdzie nastąpił zgon). Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego, na podstawie w/w dokumentów wystawia trzy akty zgonu (wyrobienie aktów zgonu można też zlecić zakładowi pogrzebowemu). Dopiero teraz możemy zająć się pochówkiem, czyli odwiedzamy Księdza, oraz biuro cmentarza na którym planujemy zorganizowanie ceremonii pogrzebowej. Do pochówku potrzebujemy kartę zgonu potwierdzoną przez USC (ta trafia do ewidencji cmentarza), oraz akt zgonu.

17. Postępowanie w razie zgonu w szpitalu?

Analogicznie podchodzimy do sprawy jeśli zgon nastąpił w szpitalu, czyli odwiedzamy szpital, otrzymujemy kartę zgonu (tu już nie musimy zawiadamiać lekarza pierwszego kontaktu) i udajemy się z kartą, dowodem osobistym i paszportem do Urzędu Stanu Cywilnego (na terenie gminy w której nastąpił zgon). W szpitalu musimy pamiętać, że prawie każdy zmarły trafia na sekcję zwłok, aby uniknąć sekcji musimy napisać prośbę do dyrekcji szpital o odstąpienie od sekcji (każdy zgon który następuje do 24h od momentu przyjazdu do szpitala trafia na sekcję zwłok). Teraz też możemy udać się dalej, aby zaplanować ceremonie pogrzebową.

18. Jak postępować gdy śmierć była poza domem lub szpitalem?

Gdy zgon nastąpił w wyniku wypadku, samobójstwa lub gdy podejrzewane jest morderstwo, wezwane Pogotowie zawiadamia Policję, ta zaś zawiadamia Prokuraturę na terenie której jest zgon. Zmarły trafia do Zakładu Medycyny Sądowej na sekcję zwłok, aby ustalić przyczynę zgonu. Podczas sekcji musimy udać się do Prokuratury która była obecna na miejscu zgonu, po zezwolenie na wydanie zmarłego po przeprowadzonej sekcji zwłok (bez tego dokumentu Zakład Medycyny Sądowej nie wyda nikomu zmarłego). W tym przypadku kartę zgonu dostaniemy w Zakładzie Medycyny Sądowej, z którą udajemy się do Urzędu Stanu Cywilnego po akt zgonu (dalej to ma być ten sam urząd, na terenie którego doszło do zgonu np: wypadek miał miejsce na drodze nr8 w gminie Kobierzyce, to udajemy się po akty zgonu do Kobierzyc, a nie tam gdzie była wykonywana sekcja zwłok np. Wrocław, lub miejsce zamieszkania, czy zameldowania).

19. Śmierć dziecka nienarodzonego.

Jeśli śmierć dziecka nastąpiła przed 22. tygodniem ciąży, lekarze kwalifikują to jako poronienie i rodzice zwykle nie otrzymują ciała dziecka ani też nie muszą dokonać jego rejestracji. Jeśli chcą jednak pochować dziecko - co gwarantuje prawo, obowiązują ich takie same procedury jak przy śmierci dzieci urodzonych po 22. tygodniu ciąży. Jeśli dziecko zmarło po 22. tygodniu ciąży, rodzice powinni pobrać ze szpitala tzw. pisemne zgłoszenie o narodzinach dziecka oraz kartę zgonu. Dokumenty przysługują każdemu dziecku, bez względu na czas zakończenia ciąży. Jeżeli są problemy z ustaleniem płci dziecka, rodzice sami mają prawo wskazać tę płeć. Jest to tzw. uprawdopodobnienie płci opierające się np. na odczuciach matki. Na podstawie zaświadczenia ze szpitala, Urząd Stanu Cywilnego wystawi akt urodzenia z adnotacją, że dziecko urodziło się martwe, lub, jeśli żyło przynajmniej kilka minut - zwykły akt urodzenia. Dziecku nadaje się imię, w akcie wpisywane są pełne dane rodziców. Jeśli maluch zmarł w szpitalu, jego ciało jest odbierane przez Zakład Pogrzebowy. Jeśli w domu - rodzice sami mogą go do zakładu zawieźć. Mimo że pogrzeb takiego dziecka nie jest zgodny z prawem kościelnym, dopuszczalna jest forma tzw. obrządku polegającego na skropieniu trumny w zakrystii, bez odprawiania mszy. Podczas uroczystości istnieje możliwość zorganizowania mszy za rodziców i bliskich dziecka. W zależności gdy dziecko zmarło przed czy po porodzie, rodzice mogą starać się o pochowanie go w obrządku ostatniego pożegnania dziecka nie ochrzczonego. Zgodę na taki pochówek wydaje ksiądz. Warunkiem jej otrzymania jest udowodnienie, że rodzice zamierzali dziecko ochrzcić. Decyzję negatywną można zaskarżyć do biskupa. W przypadku śmierci dziecka nienarodzonego, rodzice mogą otrzymać z ZUS jednorazową pomoc na pokrycie kosztów pogrzebu.
Wymagane dokumenty to:
• wniosek o wypłatę zasiłku pogrzebowego (Druk ZUS Z-12),
• skrócony odpis aktu zgonu (w przypadku dziecka, które urodziło się martwe - skrócony akt urodzenia z adnotacją o martwych narodzinach),
• oryginały rachunków poniesionych kosztów pogrzebu,
• dokumenty potwierdzające pokrewieństwo (skrócone odpisy aktów stanu cywilnego).

20. Adresy Prokuratur Rejonowych we Wrocławiu.

Prokuratury Rejonowe we Wrocławiu, Milicz, Trzebnica, Wołów, Oleśnica, Oława, Środa Śląska, Strzelin.


Kontakt:
WITWICKA Zakład Pogrzebowy Bożena Witwicka
55-040 Krzyżowice ul. Główna 14
filia 50-558 Wrocław ul. Borowska 254
tel: 71 336 12 65
e-mail: biuro@zakladpogrzebowy24.pl

przewóz zmarłych | organizacja styp pogrzebowych | kremacja zmarłych | oferta zakładu pogrzebowego | usługi pogrzebowe