Stanisław Szelc

​Z niewymownym bólem i głębokim żalem przyjełem wiadomość o odejściu Stanisława – mojego wspaniałego przyjaciela i człowieka o niezwykłym sercu. ​Staszku, odszedłeś tuż po mojej ukochanej żonie Joli, z którą przez lata dzieliliście scenę w niezapomnianym „Kalamburze”. Byłeś dla nas kimś znacznie więcej niż tylko znajomym z dawnych lat – byłeś wiernym przyjacielem, z którym dzieliłem radości, wspomnienia i artystyczną wrażliwość. ​Teraz, po drugiej stronie, spotkasz się znowu z Jolą. Wierzę, że tam, gdzie teraz jesteście, znowu razem tworzycie, żartujecie i patrzycie na nas z uśmiechem, wolni od ziemskiego trudu. ​Droga Rodzino Stanisława, w tych najtrudniejszych chwilach jestem z Wami całym sercem. Łączę się w Waszym bólu, przesyłając najgłębsze wyrazy współczucia i otuchy. Staszek zostawił po sobie pustkę, której nic nie zapełni, ale też pamięć o człowieku absolutnie wyjątkowym. ​Spoczywaj w pokoju, przyjacielu. ​Marek Chełmicki z rodziną