Zgon nienarodzonego dziecka

Śmierć najbliższych nierozerwalnie wiąże się z bólem. Są jednak w życiu chwile, w których ból ten może być jeszcze większy – na przykład w sytuacji, gdy kobieta spodziewa się dziecka, lecz niestety z jakichś przyczyn umiera ono jeszcze w jej łonie lub odchodzi w wyniku poronienia. Co wtedy robić? Czy można pochować takie dziecko?

Obowiązujące przepisy są zawiłe i niejednoznaczne, ale odpowiedź na powyższe pytanie brzmi „tak”. Decyzja, co do dalszych losów ciała znajduje się w gestii prawnych opiekunów dziecka. Rodzice mają prawo zwrócić się do szpitala o wydanie zwłok i do rejestracji dziecka w Urzędzie Stanu Cywilnego na podstawie uzyskanego w placówce medycznej pisemnego zgłoszenia urodzenia dziecka martwego i wydanej przez szpital karty zgonu. Jest on do tego zobowiązany, w praktyce jednak często pojawia się odmowa wydania takiej dokumentacji ze wskazaniem na obowiązujące wcześniej regulacje prawne klasyfikujące śmierć płodu do 22. tyg. ciąży jako poronienie, przez co ciało powinno pozostać w szpitalu i ulec spopieleniu przez placówkę medyczną jako odpad medyczny.

O możliwości pochowania ciała wskazują Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzoru karty zgonu oraz sposobu jej wypełniania oraz drugie Rozporządzenie (z tego samego dnia), zmieniające rozporządzenie w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi. Pierwszy z opisanych dokumentów stanowi w § 1 ust. 2, że kartę zgonu wypełnia się dla dzieci martwo urodzonych, bez względu na czas trwania ciąży, na wniosek osób uprawnionych do pochowania. Drugi – że za zwłoki uważa się ciała osób zmarłych i dzieci martwo urodzonych, bez względu na czas trwania ciąży.

Na bazie dokumentów wystawionych przez szpital można w USC wystawić skrócony akt urodzenia z adnotacją o urodzeniu dziecka martwego (dlatego nie wystawia się tu aktu zgonu). W sytuacji śmierci dziecka nienarodzonego można się również ubiegać o zasiłek pogrzebowy (4 tys. zł), jeśli zmarłe dziecko było członkiem rodziny osoby ubezpieczonej lub pobierającej emeryturę/rentę. Oznacza to, że o taki zasiłek mogą wystąpić na przykład dziadkowie zmarłego dziecka. Do jego uzyskania niezbędne będą: wniosek o zasiłek pogrzebowy (Z-12), skrócony odpis aktu urodzenia dziecka, oryginały rachunków za wydatki poniesione na organizację ceremonii pogrzebowej (lub potwierdzone przez bank kopie, jeśli jej organizacja była kredytowana), niezbędne okażą się również dokumenty uwiarygodniające pokrewieństwo ze zmarłym dzieckiem.

Figurka anioła i kwiaty na grobie, zgon nienarodzonego dziecka